വെറുതെ ഒരു ഓർമ !
വൈകുന്നേരം…വെയിലൊന്ന് മൃദുവായി മാറുന്ന നേരം…ഏഴെട്ടുനില കെട്ടിടത്തിന്റെമേൽത്തട്ടിലിരുന്ന് താഴേക്കൊന്ന് നോക്കിയാൽ…ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകുന്ന ജനക്കൂട്ടം…ആരൊക്കെയോ നടന്നു പോകുന്നു…ആരോ ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞുപോകുന്നു…ബസ്സിന്റെ ജനലിലൂടെ ആരോ മൗനമായി പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു…ആരും വെറുതെയല്ല…ഓരോ കാലടിക്കും ഓരോ കഥയുണ്ട്…ആരോ ഇന്നത്തെ കൂലി തേടി…ആരോ കടം വീട്ടാൻ…ആരോ കടം ചോദിക്കാൻ…ആരോ വീട്ടിലെ കുട്ടിക്ക്ഒരു ഉടുപ്പുമായി മടങ്ങാൻ…ആരോ മരുന്നുമായി…ആരോ പ്രതീക്ഷയുമായി…ആരോ തോൽവിയുമായി…ആരോ ഒരു ചെറിയ വിജയത്തിന്റെചിരിയുമായി…മുകളിൽ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾഅവരൊക്കെ ചെറുതാണ്…പക്ഷേ,ഓരോ മനസ്സിലും ഒരു ലോകം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
അസ്തമയസൂര്യൻ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ചുമരിൽസ്വർണ്ണനിറം തേക്കുമ്പോൾ…കാറ്റ് മുടിയിഴകളെ തലോടും…താഴെ വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം…അടുത്ത ചായക്കടയിൽതിളയ്ക്കുന്ന ചായയുടെ മണം…വറുത്ത കടലയുടെ ഗന്ധം…മഴ നനഞ്ഞ വഴിയോരത്തിന്റെനനുത്ത മണ്ണിന്റെ മണം…അവയെല്ലാം ചേർന്ന് ആ വൈകുന്നേരത്തിന് സ്വന്തമായൊരു സ്വന്തം സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു…അവിടെയിരുന്നു…ഒന്നും ചെയ്യാതെ…പോയ മുഖങ്ങളെ ഓർത്തു…വിട്ടുപോയ കൂട്ടുകാരെ ഓർത്തു…ഇനിയൊരിക്കലും തിരികെ വരാത്തചില ചിരികളെ ഓർത്തു…ഓർമ്മകൾ മാത്രംഅസ്തമയത്തിന്റെ നിറം പൂശിമനസ്സിലൂടെ നടന്നു പോയി…ഇന്ന്…മുപ്പതോ നാല്പതോ വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം…ആ മേൽത്തട്ട് ഇല്ലെങ്കിലും…ആ കടകൾ മാറിയെങ്കിലും…ആ ജനക്കൂട്ടം മറ്റാരെങ്കിലും ആയെങ്കിലും…കണ്ണടച്ചാൽ ഇന്നുംഅവിടുത്തെ കാറ്റ് വീശും…മൂക്കിലേക്ക് ഇന്നുംആ ചായയുടെ മണം വരും…ചെവിയിൽ ഇന്നുംആ സായാഹ്നത്തിന്റെഹോൺ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കും…അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും…ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷങ്ങൾവിലകൂടിയ യാത്രകളിലായിരുന്നില്ല…ഒന്നും സ്വന്തമാക്കാതെ…ഒരിടത്തും എത്താതെ…വൈകുന്നേരത്തിന്റെഒരു മേൽത്തട്ടിൽ ഇരുന്ന്ലോകം കടന്നുപോകുന്നത്നോക്കിയിരുന്നആ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങളിലായിരുന്നു…ഇന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ…അന്ന് ഓടിപ്പോയത്ജനക്കൂട്ടമല്ല…കാലമായിരുന്നു…നമ്മുടെ ജീവിതമായിരുന്നു…
